EnglishΑπόσπασμα διηγήματος: Στην Αναμονή
Κανονικά οι πόλεις, τουλάχιστον οι μεγάλες πόλεις που φιλοξενούν εκατομμύρια ανθρώπους, θα έπρεπε να είναι φτιαγμένες έτσι, ώστε να μην υπάρχει απολύτως καμία προεξοχή πουθενά. Τα πεζοδρόμια να είναι ακριβώς στο ίδιο ύψος με τους δρόμους, να μην υπάρχουν σκαλοπάτια και όπου θα ήταν αναγκαίο να υπήρχαν κλίσεις μικρές που να μη δημιουργούσαν πρόβλημα σ΄αυτούς που έχουν κινητικές δυσκολίες. Θα ήταν μάλλον καλύτερα να υπήρχαν αυτόματοι διάδρομοι στους οποίους κανείς θα μπορούσε να μετακινείται χωρίς καμιά απολύτως προσπάθεια. Ή καλύτερα, να μπορούσαμε να μεταφερθούμε με τη σκέψη όπου και όποτε θέλουμε.
Ναι, καλύτερα με τη σκέψη.
Είχε περπατήσει τουλάχιστον οχτακόσια μέτρα σέρνοντας το πόδι του και βλαστημώντας την ώρα και τη στιγμή που τη κλώτσησε. Θα μπορούσε να την είχε αφήσει να κάνει γκελ μέσα στο δρόμο μέχρι να την πατήσει κάποιο αυτοκίνητο και τώρα να ήταν μια χαρά.
Αλλά τα παιδιά δε θα είχαν μπάλα.
Ο γιατρός είχε πιάσει γερά με τα δυο χέρια το πόδι του και το είχε φέρει κανα - δυο σβούρες μέχρι να διαγνώσει κάκωση του μηνίσκου, αλλά με επιφύλαξη για τίποτα χειρότερο. Έδωσε το βιβλιάριο της πρόνοιας στη κοπέλα και εκείνη συμπλήρωσε τα στοιχεία του στο παραπεμπτικό. Άγαμος, άνεργος, άσχημος (το σκέφτηκε). Του έδωσε το χαρτί, εκείνος το πήρε και έφυγε.
Βρισκόταν λοιπόν τώρα, κάτω από το μεγάλο κίτρινο κτίσμα που πρέπει να ήταν μέχρι εκατό χρόνια παλιό και είχαν διαμορφώσει σε γραφεία του ΙΚΑ. Θα πρέπει να τον χώριζαν δεκάδες σκαλοπάτια μέχρι το δωμάτιο που τέσσερις - πέντε ειδικοί γιατροί θα αποφάσιζαν αν έπρεπε τελικά να εγκρίνουν την μαγνητική τομογραφία.
Ίσως όμως να είχε ασανσέρ.
Οι επιτροπές είναι στον τέταρτο του είχαν πει στις πληροφορίες. Το ασανσέρ είχε στη πόρτα του κολλημένο ένα χαρτί που έλεγε ότι επιτρέπεται μόνο σε υπάλληλους, δεξιά άρχιζαν οι σκάλες και το γόνατό του πονούσε.
Εικοσιτρία σκαλοπάτια και μια μεγάλη στροφή σε κάθε όροφο, ένας στενός διάδρομος, μετά ένας μεγάλος χώρος με γραφεία παρατημένα δεξιά - αριστερά, μάλλον για μετακόμιση και γύρω γύρω δωμάτια, πολλά δωμάτια, με αριθμούς κολλημένους στις πόρτες και ουρές. Ουρές ανθρώπων με διάφορα προβλήματα που έστεκαν όρθιοι απ΄έξω δυσανασχετώντας, γκρινιάζοντας και καμιά φορά απειλώντας. Πήγε λοιπόν σε μια απ΄αυτές και στάθηκε από πίσω. Ακριβώς μπροστά του μια μεσόκοπη κυρία παρατηρούσε ότι σήμερα η ουρά ήταν ασυνήθιστα μικρή. Οι πολλές επισκέψεις τη βοηθούσαν να εκτιμάει σωστά τους χρόνους αναμονής και υπολόγιζε ότι θα είχε ξεμπερδέψει οπωσδήποτε μέχρι της δύο το μεσημέρι.
Ήταν εννέα το πρωί...