MIKROTIP

...Καθόμασταν με τις ώρες ο ένας απέναντι από τον άλλο και κοιταζόμασταν. Ήταν ώρες που θα έλεγε κανείς ότι αφαιρούσαν από τον χρόνο το δικαίωμα να επιδράσει επάνω μας. Έχανε την εξουσία του επάνω στη ζωή, στη φύση ενώ την ίδια στιγμή άνοιγε η πύλη μιας καινούργιας διάστασης όπου μέσα της τα πάντα μπορούσαν να συμβούν γιατί δεν υπήρχαν όρια. Το απόλυτο και τετελεσμένο της ύπαρξης σε μια αέναη ερωτική σχέση με τη δημιουργία. Όλα.

Έχανα το μυαλό μου με τα σκέρτσα και τις γκριμάτσες του. Έτσι ένιωθα. Σε κάθε του κίνηση με πλημμύριζαν καινούρια συναισθήματα και ανανέωναν το ενδιαφέρον μου να τον παρατηρώ. Και αυτό έκανα. Συνέχεια.