EnglishΑπόσπασμα διηγήματος: Mikrotip
…Καθόμασταν με τις ώρες ο ένας απέναντι από τον άλλο και κοιταζόμασταν. Ήταν ώρες που θα έλεγε κανείς ότι αφαιρούσαν από τον χρόνο το δικαίωμα να επιδράσει επάνω μας. Έχανε την εξουσία του επάνω στη ζωή, στη φύση ενώ την ίδια στιγμή άνοιγε η πύλη μιας καινούργιας διάστασης όπου μέσα της τα πάντα μπορούσαν να συμβούν γιατί δεν υπήρχαν όρια. Το απόλυτο και τετελεσμένο της ύπαρξης σε μια αέναη ερωτική σχέση με τη δημιουργία. Όλα.
Έχανα το μυαλό μου με τα σκέρτσα και τις γκριμάτσες του. Έτσι ένιωθα. Σε κάθε του κίνηση με πλημμύριζαν καινούρια συναισθήματα και ανανέωναν το ενδιαφέρον μου να τον παρατηρώ. Και αυτό έκανα. Συνέχεια. Μέχρι που η κούραση κατέκλυζε το κορμί μου και πονούσαν τα μάτια μου. Ήταν φορές που ένιωθα το στόμα μου ξερό και το κεφάλι μου να πονάει. Άλλοτε τα χέρια μου κρέμονταν μουδιασμένα ανίκανα κι΄ αυτά να απαντήσουν στην πιο απλή πρόκληση. Σκεφτόμουν κάποιες στιγμές ότι έτσι πρέπει να είναι ο ένας και μοναδικός, ο μεγάλος έρωτας.
Αμέσως όμως κάποτε με πλημμύριζε θλίψη και δυστυχία. Μα πως είναι δυνατόν, αναρωτιόμουνα. Πως είναι δυνατόν να συνυπάρξουμε σ΄ αυτόν τον κόσμο που δεν επιτρέπει παρά μόνο στο όμοιο και φυσιολογικό να ζήσει ευτυχισμένο σαν ταίρι; Πως είναι δυνατόν η στείρα και ιδιοτελής κοινωνία να δεχθεί κάτι τέτοιο; Τότε ήταν που μου έρχονταν οι τύψεις για όλες τις αποφάσεις που δεν είχα πάρει στη ζωή μου. Όλα αυτά τα πρέπει έτσι και πρέπει αλλιώς που τα λάβαρά τους άφηνα να θεριεύουν και να μου κόβουν τον δρόμο.
Αν είχα το θάρρος να έλεγα ως εδώ; Αν έβγαζα από μέσα μου τη φωνή της αλήθειας; Ίσως να υπήρχαν πολλοί σαν και μένα που τόσα χρόνια κουρνιασμένοι στη ζεστασιά της δειλίας τους δεν τολμούσαν. Και τώρα, να γινόμασταν άνεμος δυνατός στο μεγάλο ταξίδι της αποκάλυψης και της αλήθειας. Και τότε ... να πάλι που σήκωνε τα φρύδια του για να μου θυμίσει την ύπαρξή του χάνοντας πάλι τα λογικά μου.
Και ξανά στις ατέλειωτες ώρες προσμονής.