EnglishΑπόσπασμα χρονικού: Όνειρα Γλυκά του Κουταλιού
01 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ
Το βιβλίο αυτό είναι η καταγραφή, το ντοκουμέντο, της τρίτης προσπάθειας να σκηνοθετήσω μια ταινία. Της τρίτης φοράς που έπρεπε να πείσω πολλούς ανθρώπους ότι αξίζει τον κόπο να δουλέψουνε πολύ, πάρα πολύ και να συνεργαστώ μαζί τους χωρίς να ανοίξει μύτη. Ακόμη, να πείσω κάποιους ανθρώπους να βάλουνε τα ωραία τους λεφτουδάκια για ιερό σκοπό και να μην ντρέπομαι μετά να τους κοιτάξω στα μάτια.
Αυτή τη φορά ήθελα να πω την ιστορία με τον δικό μου, προσωπικό και λίγο πειραματικό τρόπο που θα έκανε τόσο αυτούς που θα δούλευαν, όσο και αυτούς που θα έβαζαν λεφτά να είναι περήφανοι για το αποτέλεσμα.
Τελικά τα κατάφερα. Η ταινία τελείωσε και έκανε το ταξίδι της όπως έπρεπε, ή όπως μπόρεσε, ή όπως να΄ναι τέλος πάντων.
Κάποιοι όμως απ΄ αυτούς που δούλεψαν στην ταινία χάθηκαν από τα κινηματογραφικά πράγματα ενώ για κάποιους που έβαλαν χρήματα ήταν η χειρότερη επένδυση στην τέχνη που έχουν κάνει ποτέ.
Είναι μια ιστορία με πολύ πάθος, αγάπη, μίσος, χρήμα (ή μη χρήμα;), δόξα και φυσικά sex.
Ας δούμε όμως πως εξελίχθηκε από την αρχή αυτό το δράμα.
...
02 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Πριν καλά καλά κοπάσει ο θόρυβος για τις εξελίξεις στην εκπομπή, μαζευτήκαμε και αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε την τελευταία version του σεναρίου. Θυμάμαι ακόμη τον Λουκά και τον Δημήτρη να διαβάζουν την ιστορία και να βγάζουν περίεργους ήχους. Δεν ήταν θαυμασμός για το μεγάλο ταλέντο που είχαν μπροστά τους. Ήταν επειδή είχαν μπερδευτεί και το μυαλό τους έκανε πολύ θόρυβο για να κατανοήσει.
Το scenario όμως ήταν τελικό.
Το είχα αποφασίσει όταν είδα ότι υπήρχε ένα κενό δραστηριότητας δύο τριών μηνών μπροστά μας και έπρεπε να το εκμεταλλευτώ για να κάνουμε την ταινία.
03 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Μια κοπέλα γύρω στα 20 γυρνάει ένα μεσημέρι σπίτι της τσατισμένη από αυτά που της είπε η φίλη της για τον καλό της και όταν εκείνος την παίρνει τηλέφωνο ξεσπάει πάνω του με τον χειρότερο τρόπο. Ο πυροβολισμός που ακούγεται από την άλλη άκρη του τηλεφώνου την κάνει να πιστέψει ότι αυτοκτόνησε και την βάζει σε έναν αγώνα δρόμου για να σώσει εκείνον και την ψυχή της. Ο Βασίλης όμως είναι καλά. Καλύτερα δεν γινόταν. Όλα αυτά που της έλεγε η φίλη της ήταν ψέματα. Μπορούν τώρα να συνεχίσουν τη ζωή τους μαζί και ίσως καλύτερα από ότι πριν.
Δεν είναι ωραίο;
Όχι;
Το ξέρω.
Δεν με απογοήτευε το γεγονός ότι η υπόθεση δεν ήταν κανένα αριστούργημα αλλά ήταν σίγουρα ξεκάθαρη για τις προθέσεις της.
Έχοντας λοιπόν στα χέρια μου καθαρό το θέμα και την υπόθεση έγραψα από την αρχή την ιστορία.
04 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Το απόγευμα της 26/1/1999 βρέθηκα αντιμέτωπος με το ίδιο πρόβλημα που είχα όταν εξηγούσα την ταινία στον Λουκά και τον Δημήτρη αλλά επί δεκαεννιά. Τόσοι είχανε έρθει για το πρώτο meeting και έπρεπε να τους πείσω ότι πρόκειται για το ποιο σημαντικό πράγμα της ζωής τους. Ότι άξιζε να παρατήσουν οτιδήποτε θα κάνανε μέχρι την στιγμή που θα τους ανακοινώναμε ότι ξεκινάμε. Δεν θα πληρωνόντουσαν, δεν θα κοιμόντουσαν πολύ, δεν θα τρώγανε πολύ, αλλά θα κουραζόντουσαν πολύ, θα κρυώνανε πολύ και μπορεί να βάζανε και καμιά φορά το χέρι στην τσέπη (αλλά αυτό δεν έπρεπε να το ξέρουνε).
Η συνάντηση εξελίχθηκε τέλεια. Ο Δημήτρης έκανε τις απαραίτητες συστάσεις και άρχισα να μιλάω. Και δεν σταματούσα. Τους είπα όλη την αλήθεια για το τι πάμε να κάνουμε και μάλιστα σε κάποια στιγμή ένιωσα ότι τους τρόμαζα κιόλας. Δύο ώρες κράτησε η συζήτηση και όταν στο τέλος τους ζήτησα να απαντήσουν άμεσα για το αν είναι μέσα δεν πίστευα στα μάτια και τα αφτιά μου. Ήταν από τις ποιο όμορφες στιγμές. Να βλέπεις όλο αυτόν τον κόσμο να ενθουσιάζεται με την ιδέα σου και να είναι έτοιμος για όσα περιέγραψα ποιο πάνω και ακόμα περισσότερα. Εκείνο το απόγευμα δημιουργήθηκε μια από τις καλύτερες ομάδες που ξέρω μέχρι σήμερα.
Εκείνο το απόγευμα πίστεψα ότι η ταινία θα γίνει.
Δυστυχώς μερικοί από αυτούς δεν μου μιλάνε πια.
05 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Αρχικά κοιτάξαμε την λύση με τις περούκες αλλά χρειαζόταν πολύς καιρός να ετοιμαστούν όπως τις ήθελα και δεν προλαβαίναμε με τίποτα. Η επόμενη λύση ήταν να βάλουμε χέρι στα μαλλιά και των δύο αλλά αντέδρασαν …. και οι δύο.
- Ρε Μάνο τα μαλλιά μου;
- Είναι τις μόδας.
- Κόκκινα;
- Και λίγο να τα πάρουμε.
- Μα... θα μου τονίσει την μύτη.
- Γι΄ αυτό το κάνουμε... έχεις ωραία μύτη.
Πέσαμε πάνω τους όλοι και τελικά πείστηκαν ότι μια αλλαγή αυτόν τον καιρό θα ήταν ότι πρέπει.
Αυτό που δεν ήθελαν όμως ήταν να γίνουν σαν ρωσίδες πουτάνες.
Και έγιναν.
Μελίνα
Βιβή
Έτσι λοιπόν λύθηκε το πρόβλημα με την σωσία της Άρτεμης.
Με όλα αυτά οι μέρες πέρασαν και φτάσαμε στο τέλος του Φλεβάρη.
Εγώ από κει και πέρα έδωσα όλη μου την προσοχή στους ηθοποιούς και κάποια άλλα θέματα που θα έπρεπε να χειριστώ μόνος. Παραδείγματος χάριν υπήρχε το θέμα με την ταινία που μοντάρει ο Βασίλης στην ιστορία και δεν ήταν άλλη από του Αρσένη Πολυμενόπουλου αλλά ο ίδιος δεν το ήξερε.
Έπρεπε λοιπόν να το χειριστώ με πάρα πολύ προσοχή γιατί ποιος σου δίνει την ταινία του για να τη μακελέψεις; Έβαλα λοιπόν όλη μου την μαεστρία και τον πλησίασα όπως η γάτα το ποντίκι. Ακουμπούσα μαλακά το πέλμα μου στο έδαφος προσέχοντας που ακουμπάει η ουρά μου και μύριζα.
Και τότε, πριν του πω οτιδήποτε μου λέει:
- Άμα θες την ταινία μου πάρτην.
- ...
- Έλα ρε, πάρτην και κάντην ότι θες.
Και τελείωσε το θέμα με την ταινία του Αρσένη πριν αρχίσει.
06 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Μετά γυρίσαμε τη σκηνή του ασανσέρ, όπου η Μελίνα κάθε φορά που έμπαινε μέσα πατούσε τον Λουκά που ήταν από κάτω. Στην αρχή δεν είπε τίποτα αλλά όταν κλώτσησε την κάμερα κάτι είπε και κάναμε διάλειμμα τριών ημερών (δεν έμαθα ποτέ τι πραγματικά είχε πατήσει).
Στο ασανσέρ με τον Λουκά από κάτω.
Φύγαμε γρήγορα για το επόμενο πλάνο που ήταν εκεί κοντά και αρχίσαμε να ετοιμάζουμε. Ήταν η σκηνή 15 όπου βγαίνοντας από το σπίτι της η Άρτεμη τρώει το πρώτο φλας αφού από μπροστά της περνάει ο εαυτός της με τον Βασίλη μέσα στο 2CV. Η δυσκολία ήταν στο ότι η παραλιακή είναι από τους δρόμους με την ποιο μεγάλη κυκλοφορία εκείνη την ώρα και ο Βασίλης ήταν νέος, πολύ νέος οδηγός. Θα έπρεπε να προσέξουμε πολύ για να μην γίνει κανένα ατύχημα. Η τροχαία είχε ειδοποιηθεί για να μας βοηθήσει αλλά δεν είχε έρθει κανείς.
Έτσι, ανέλαβε η Ελένη. Έβαλε τις κορύνες για να κλείσει τις δυο λωρίδες που χρειαζόμασταν και έκανε σινιάλο στους οδηγούς να πηγαίνουν από την άλλη.
Ένας από αυτούς έδειξε ενδιαφέρον.
- Τι γίνεται εδώ κοπελιά;
- Ταινία.
- Τι ταινία;
- Από αυτές που βλέπετε στους κινηματογράφους.
- Αγγελόπουλος;
- Όχι Παπαδάκης.
- Παπαδάκης; Και γι΄αυτό κλείσατε τον δρόμο; Πες του να πάει να γαμηθεί ο μαλάκας.
Κάπως έτσι ήταν η κατάσταση εκεί μέχρι που ένα διερχόμενο περιπολικό σταμάτησε και ζήτησε από την Ελένη εξηγήσεις.
Δεν ξέρω τι τους είπε αλλά για τις επόμενες δύο ώρες που χρειαζόμασταν τον δρόμο ήταν εκεί και ρυθμίζανε την κυκλοφορία με πάθος.
07 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Το κρύο έτσουζε αλλά έπρεπε να τραβήξουμε.
Γενικά υπήρχε μεγάλη ανασφάλεια με τον καιρό που άνοιγε και έκλεινε συνέχεια με αποτέλεσμα να χτυπάμε ότι πλάνο μπορούμε.
Η σκηνή αυτή αποτελούταν από τρία πλάνα. Το ψευδοϋποκειμενικό του Άρη και δύο traveling τα οποία στο μοντάζ θα πέφτανε αντίθετα μεταξύ τους. Το περιβάλλον ήταν ιδανικό, είχαμε έναν πολύ εικαστικό χώρο και ησυχία για να εργαστούμε σωστά.
Στήσαμε και ξεκινήσαμε.
Και πήγαν όλα καλά. Καλύτερα δεν γινόταν.
Αλλά ... και αυτή η σκηνή πετάχτηκε.
Την ίδια τύχη παρ΄ ολίγο να είχαν και τα σάντουιτς που έφερε ο Δημήτρης.
Εκείνη την ημέρα ετέθη για πρώτη φορά το θέμα του catering που παρουσίαζε εντυπωσιακές ομοιότητες με τις προηγούμενες μέρες. Για την σκηνή θα σας πω παρακάτω.
08 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Αυτό που ήξερα με σιγουριά ήταν ότι δεν ήθελα τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία, δεν ήθελα πόλεμο πουθενά. Το ίδιο και ο Άρης και ο Δημήτρης και ο Λουκάς και η Ελένη και όλοι όσοι ασχολούμασταν με την ταινία εκείνες τις μέρες. Υπήρχε ένα κλίμα θλίψης με όσα ακούγαμε ότι γινόντουσαν και ήταν το δεύτερο ποιο σημαντικό θέμα συζήτησης μεταξύ μας.
Έπρεπε κάτι να κάνουμε για να δείξουμε την αντίδρασή μας. Οι λύσεις των μαζικών κινητοποιήσεων εμένα δεν μου ταιριάζουν καθόλου. Αποκλείστηκε λοιπόν οποιαδήποτε ανάμειξή μας με το μπούγιο στις λεωφόρους και άλλες ποιο δραστικές μέθοδοι που με βρίσκουν επίσης αντίθετο. Αφού σκεφτήκαμε πολλά, πάρα πολλά, καταλήξαμε σε μια καθιστική διαμαρτυρία με πλακάτ μπροστά στο αμερικάνικο προξενείο που τότε ήταν στην Λεωφόρο Νίκης. Πήγαμε στο σπίτι του Λουκά και φτιάξαμε πλακάτ με συνθήματα όπως: ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΟΙ ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ; ΣΤΑΜΑΤΉΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΡΑ, σχεδιάκια με έξυπνες βόμβες και άλλα τέτοια που σκοπό θα είχαν να δώσουν το μήνυμα του πόνου που γεννά ένας πόλεμος οπουδήποτε αλλά και την ευθύνη της Αμερικής σε όλα αυτά. Όταν φτάσαμε εκεί διαπιστώσαμε ότι επειδή ήταν βράδυ δεν φαινόντουσαν τα πλακάτ και πήραμε κεριά που τα κρατούσαμε μπροστά τους, επίσης το σκεπτικό ήταν να μην φωνάζουμε τίποτα, να ήταν μια εντελώς ειρηνική εκδήλωση ενάντια στους χορηγούς του πολέμου. Τα κορίτσια κάθισαν διακριτικά σε απόσταση με τις φωτογραφικές μηχανές στο χέρι για κάθε ενδεχόμενο και εμείς πήγαμε στο πεζοδρόμιο από την πλευρά της θάλασσας.
Τα ΜΑΤ που υπήρχαν εκεί μας την έπεσαν αμέσως και δυσκολευτήκαμε αρκετά να τους πείσουμε ότι ήμασταν μόνο εμείς οι τέσσερις. Καθίσαμε κάτω και με τα κεριά μες την νύχτα ήμασταν σαν πιστοί ξεχασμένοι από την ανάσταση. Όταν φύγαμε κατά τις δύο το πρωί νιώθαμε πολύ ικανοποιημένοι με τους εαυτούς μας, λες και την επόμενη μέρα θα σταματούσε ο πόλεμος εξ αιτίας αυτής της δυνατής και ριζοσπαστικής αντίδρασης που εκδηλώσαμε.
Θυμάμαι πάντως ότι κάποιοι από τα ΜΑΤ εκείνο το βράδυ γέλασαν με την ψυχή τους.
Θυμάμαι ακόμη ότι στην επιστροφή για το σπίτι με τα μηχανάκια μας (εγώ και η Ελένη) μας έγραψαν για παραβίαση κόκκινου σηματοδότη.
Αλλά την επόμενη ξαναπήγαμε ποιο οργανωμένοι.
09 - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Ήταν Δευτέρα. Ήταν ρεπό για τους υπόλοιπους αλλά μια δύσκολη μέρα για μένα. Στο ημερολόγιό μου έχω ένα κατεβατό από λογαριασμούς που έπρεπε να πληρώσω. Είχα φορτώσει μια κάρτα της Εργασίας και είχα εξαντλήσει τις πιθανότητες να αναβάλλω κι άλλο τις πληρωμές. Μπροστά μου είχα ακόμη και τα υπόλοιπα έξοδα της ταινίας που ανέρχονταν σε εκατοντάδες χιλιάδες.
Κάθισα λοιπόν σαν καλό σχολιαρόπαιδο και έκανα μια λίστα με όλους αυτούς που μπορούσα να δανειστώ έστω και μια δραχμή. Συγκεντρώθηκαν εβδομήντα εννέα ονόματα από τους οποίους έσβησα γρήγορα τα σαράντα δύο. Τα λεφτά που χρειαζόμουνα για τις προσωπικές μου ανάγκες στους επόμενους τρεις μήνες συν την ταινία έφταναν τα δύο εκατομμύρια. Μου χρωστούσαν από διάφορες δουλειές γύρω στο ένα οπότε έπρεπε να δανειστώ ένα εκατομμύριο για να την βγάλω καθαρή μέχρι το τέλος.
Έπρεπε δηλαδή ο καθένας από αυτούς που θεωρούσα ότι μπορούν να μου δανείσουν λεφτά να μου δώσει 270. 000.
Αποκλείεται (σκέφτηκα και είχα δίκιο).
Έχω μάθει να το παλεύω όμως και πήρα τους δρόμους. Χτύπησα πρώτη την αδελφή μου που ήξερα ότι εκείνον τον καιρό είχε λεφτά και τις τα μάζεψα. Το σκεπτικό ήταν να τους πάρω όσα ποιο πολλά μπορούσα. Μετά επισκέφτηκα έναν φίλο, έτσι, για να δω τι κάνει, και τα μάζεψα και από αυτόν. Οι υπόλοιποι το έπαιξαν ινδιάνοι και γλίτωσαν τα ωραία τους λεφτουδάκια αλλά εγώ είχα πρόβλημα. Στο τέλος της ημέρας δεν είχα μαζέψει παρά ένα μικρό ποσό από αυτά που χρειαζόμουν. Σίγουρα όμως ήμουν καλύτερα από την προηγούμενη. Έβαλα μέσα σε κύκλο προτεραιότητας το θέμα με τα δανικά και έκανα την προσευχή μου για καλό καιρό την επόμενη.