EnglishΑλεξίπτωτο Πλαγιάς
Ο Μάνος Παπαδάκης ξεκίνησε την αεραθλητική του δραστηριότητα το 1986 πετώντας με Αετό Βουνού (Hangliding). Το 1994 γίνεται μέλος της Αερολέσχης Θεσσαλονίκης και περνάει στο Αλεξίπτωτο Πλαγιάς (Paragliding).
Ως υπεύθυνος του σχετικού τμήματος της Αερολέσχης Θεσσαλονίκης, διοργανώνει πανελλήνιους αγώνες (ParaphtericoCup), σεμινάρια ασφάλειας πτήσεων και πρώτων βοηθειών και εκπαιδεύει νέους πιλότους.
Το 1996 τραυματίζεται και ένα χρόνο μετά κερδίζει την πρώτη θέση στον πανελλήνιο αγώνα περιπέτειας ΕΥΑΘΛΟΣ '97.
Κατέχει δίπλωμα πιλότου Αλεξίπτωτου Πλαγιάς Π.Π. (Πεπειραμένου Πιλότου) της Εθνικής Αερολέσχης Ελλάδος.
1η πτήση με Αλεξίπτωτο Πλαγιάς
Οκτώβριος 1994
Περιοχή: Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης
Εκπαιδευτής: Σάββας Κακουλίδης (ΑΛΘ)
Εκπαιδεύοντας (θεωρεία)
Φεβρουάριος '97
Αίθουσα Αερολέσχης Θεσσαλονίκης
Εκπαιδεύοντας (πράξη)
Μάρτιος '97
Περιοχή: Βάβδος Χαλκιδικής
Πανελλήνιοι αγώνες Αλεξίπτωτου Πλαγιάς 1998
Περιοχή: Όρος Ερύμανθος, Σκιαδάς Νομού Αχαΐας.
Συνολικά χιλιόμετρα πτήσης (task): 39.
Διάρκεια πτήσης: 4ώρες 20 λεπτά.
Συνολικά χιλιόμετρα (τρίγωνο): 58
Μέγιστο υψόμετρο: 2326μ.
Σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής των αγώνων.
Οι αγώνες μέχρι το 2002 γινόντουσαν με φωτογραφίες που έβγαζαν οι διαγωνιζόμενοι πιλότοι σε επιλεγμένες από την επιτροπή αγώνα τοποθεσίες (πυλώνες στροφής) και με συγκεκριμένη γωνία λήψης. Εκτός αυτού, έπρεπε να βγάλουν και κάποιες άλλες οι οποίες πιστοποιούσαν τον διαγωνιζόμενο, την πτέρυγα με την οποία πετάει και το σημείο προσγείωσης. Μετά την πτήση, παρέδιδαν το φιλμ στην επιτροπή, η οποία ήταν υποχρεωμένη να το εμφανίσει χωρίς να κοπεί πουθενά (έβγαινε ένα μονοκόμματο ρολό με τις φωτογραφίες), και με αυτό τον τρόπο αποδεικνυόταν η διαδρομή που είχαν ακολουθήσει.
Φωτογραφίες:
Ο χάρτης του αγώνα με τα σημεία στροφής (πυλώνες).
Μπροστά στον πίνακα ανακοινώσεων. Απαραίτητη για να πιστοποιηθεί η ημέρα και ώρα συμμετοχής.
Η απογείωση. (Η φωτογραφία περιέχει το ανοιχτό αλεξίπτωτο στο έδαφος που σημαίνει ότι δόθηκε εκκίνηση του αγώνα)
Η πτέρυγα (απαραίτητη φωτογραφία για να αποδειχθεί ότι πετάω με αυτήν που δήλωσα).
Πρώτο σημείο στροφής (πυλώνας νο. 6)
Πηγαίνοντας για τον επόμενο πυλώνα, μαγεμένος από την ομορφιά του Ερύμανθου, έβγαλα μια γενική.
Και μετά μια κοντινή με φόντο την υψηλότερη κορυφή του (1800μ.)
Δεύτερος πυλώνας (νο. 1)
Αυτή βγήκε κατά λάθος.
Αυτή περιέχει λάθος πυλώνα (ουσιαστικά λάθος όλη η διαδρομή) με ποινή πολλούς βαθμούς που με έβγαλαν έξω από την δεκάδα (ευτυχώς μέτρησαν τα χιλιόμετρα).
Κάπου εδώ μέσα βρίσκεται ο 5. Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω που είναι αλλά η επιτροπή (που ξέρει καλύτερα το μέρος) το θεώρησε σωστό.
Ο πυλώνας νο. 2 ακριβώς από πάνω. Μετά από περίπου τρεις ώρες πτήσης και υπερπροσπάθεια για να περάσω το διάσελο μεταξύ Ερύμανθου και Γρανίτη, παίρνοντας ύψος σχεδόν 2600μ, προκειμένου να μην πατώσω ανάμεσα (θα με ψάχναν ακόμα), ξέχασα την γωνία και τον τράβηξα τελευταία στιγμή όπως νάναι. Εδώ, σκέφτομαι ότι ο αγώνας για μένα τελείωσε και από δω και πέρα πηγαίνω απλώς να βγάλω την διαδρομή, χωρίς να κοιτάω το ρολόι μου. Προς έκπληξή μου, η επιτροπή αγώνα θεώρησε και αυτήν σωστή (μάλλον εξ΄ αιτίας της δυσκολίας που είχε ο συγκεκριμένος πυλώνας για να βγει).
Πηγαίνοντας για τον νο. 4. Η φωτογραφία αυτή είναι απλώς από την διαδρομή σε ύψος 2200μ.
Έχω συναντήσει ισχυρό αντίθετο άνεμο και πατάω το σύστημα επιτάχυνσης εις βάρος της καθόδου μου (κατεβαίνω πιο γρήγορα) αλλά το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να φτάσω όσο γίνεται πιο κοντά του (μετράνε τα χιλιόμετρα).
Φωτογραφίζω ότι μπορεί να επιβεβαιώσει τη διαδρομή που κάνω ώστε να μετρήσουν χιλιόμετρα γιατί χάνω συνεχώς ύψος.
Τελικά προσγειώνομαι στο πουθενά, μετά από ένα ισχυρό καθοδικό. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να φωτογραφίσω την πτέρυγα βάζοντας μέσα κάποια στοιχεία που να αποδεικνύουν το που βρίσκομαι (στο βάθος φαίνεται το Σκιαδοβούνι).
Μετά από δύο ώρες ποδαρόδρομο, βγήκα σε ένα οικισμό και οι κάτοικοι με υποδέχθηκαν με νερό, καφέ και φακές (οι καλύτερες φακές της ζωής μου).